YAZILAR

Hayat bir anı, geçmiş bir şarkıda kendimizi bulduğumuz...
Eski bir düzenin içinde yeni sancısı bizimki.
Kendini anlatma sancısı içinde anlaşılmayı bekleyen o gözler.
Sen ki benim esen rüzgarım, sen ki benim ay ışığım.
İnsan kaderi olmayan kişiye kendini bu denli kaptırabilir mi?
Kum tanecikleri kum saatinin içinde olduğu zaman mı anlamlıdır sadece?
Senin sesini duymak yetmişti oysaki bana, içimde fırtınalar koparken. Her nefesini içimde hissederken soğukluğun hücrelerime işlemişti sanki. Fırtınalar, sebebi sen olan fırtınalar..
Bir çıkmazın içinde boğuluyorum. Ellerini uzatıyor insanlar görüyorum, ama dokunamıyorum. Ellerimi bırakma.
Kendini görmeden kendine inanmak çok zordur. Ancak inancı çok kuvvetli olan insanlar bunu başarabilir.
Bir karanlık gece var önümde. Uyku yerine sanrı, korku, dram var önümde. Bak aya, bak güneşe. Gözünü alan şu parıltılara bak. Saklasam tutamıyorum, bıraksam gidemiyorum. Küçücük eller tutup, koca yürekler görüyorum, senle bana tutunan..
Her haykırış bir dışavurumdur içimizde tutamadıklarımızı.
Sevmek katlanmak değildir ancak sevmemek katlanmaktır her zaman.
Aşkın bir zihin karmaşası olduğunu düşünmüyorum, bir kendindelik durumu. Çünkü hisler, duygular kendini bu durum karşısında çok güçlü hissediyor sadece. Aşk karşı tarafa duyduğumuz ve durduramadığımız hisler ve duygular bütünüdür.
Aşkın tarifini yaparken üzülüyordum çünkü tarifsizdi.
İnsanın değeri sadakatle anlaşılır.
Duygularımız içimizden taşacak gibi olduğunda, genelde susar sessizleşiriz. Sadece tek bir şey bizi bu durumdan kurtarabilir, aşkın karşılık bulmuş hali.
Bir ışık parıltısı gözlerinden çıkan, bir parlama sanki kalbime değen.

Duygu Dünyama Hoş Geldiniz

Hayatımm... Bu çalışma kocaman bir aşk hikayesini anlatmakta. Hayatım, orda mısın? Yarısı ızdırap, yarısı aşk acısı olan hayatım. Hayatımın orda, o kişide olduğunu söyleyin, çünkü içinde saklıyım. Çünkü henüz nefes almıyorum.

Aslına bakarsan kimse de olmadı senin gibi. Kimse gülmedi bana, konuşmadı hatta dinlemedi bile beni. Ki sen, ben başka bir yangının içinde boğulurken beni özleyendin.

Bir de o yağmurlu gün. Hava kapalıydı, birden ansızın atladım boynuna veda ederken. İçimde bir sızı, bir sıvıyla yarışıyor. Kan akışı gibi. Hep aynı sonlu, hep aynı istekle.

Sana benim hayatımla alakalı bildiğim sırlardan bahsederim. Ki bu sıkıcı mı olurdu? Ben sıkıcı mıyım? Çok aşık de... Sana anlatabileceğim şeyler yazmakla bitmez, bitemez...

Yalnızlığım biraz olsun geçti seninle. Hani her yol insanı başka bir yere götürür ya.. Her adımın başka bir yönünü gösterdi bana. Her deneyişin bir başka çiçek açtırdı kalbime. Sensiz olamayacağımı ne zaman anladım biliyor musun? İçimde hissettiğim o gün, yıllar yıllar önceydi. Küçücük bir kahkaha beni kendine bağlayıvermişti. Oysaki bilmiyordum, hayatta her hançerin ciğerimi delip geçeceğini, her kurşunun zihnimi parçalayacağını, yaşadıkça öğrenecektim ama seninle öğrenecektim. Sonra ellerimden bir anda kayıp gittin. Kendimi dahi hatırlamıyordum veya kim olduğumu. Tekrar hayatıma girdiğinde ise bambaşka hissetmiştim, sanki kendimi bulmuştum, her şey yerli yerindeydi, eskisi gibi. Tek sorun aramızdaki iletişimsizlikti. Sen benim gözleri ışık saçan sevgilim, bıraktığın yerdeyim. Hayır, hayır tam olarak her gün emek verdiğin yerdeyim, kalbinin içinde. Sana ulaşamamak bana o kadar ağır gelmişti ki bu bir çeşit travma mıydı? Kimdim ki ben, sen ki benim varlık sebebim. Sen ki benim, ilk aşkım son aşkım tek aşkım. Ben ki senin hayat amacın, ilk aşkın son aşkın tek aşkın..

Tanrı'ya Hesap Sor

Bir kara kağıt, bir beyaz kalem..

Kaç cümledir karalanıp giden. Kaç satır sözdür sana anlatmaya çalıştığım. Kendi içimde boğulurken. Kaç kişi öldü kafamda. Kaç savaş, kaç yıkıntı meydana geldi. Kaçını koruyabildi mağdur yüreğim.. Göçük altından çıkarırken insanları, kaç kez kaybettim hayatımı..

Sürprizler hazırlıyorum sana, geleceğin günü hayal ederek.

Ve bir sanat köprüsüdür benim inşaam.. Sana olan aşkımla geçeceğim dikenli yolları.

Her derdin sonunda bir kurtuluş vardır diyor o, kurtuluş bensem eğer kahraman kimdir bu hikayede? Öyle bir yerdeki, bir fedakarlık kulesinin içinde kaynarken, kendi parıltılarıma sakladım onu.

Bir kazazede gibiyim bu hayatın içinde ve bir kraliçe. Bir yanım sıradan basit biriyken, diğer yanım ihtişamlı, aydın.

Ben beni basit bir hale mi getiriyordum? Kendimle alakalı her şey benim elimdeyken ben beni mi öldürüyordum? Hayır, bunu kabul etmeyecektim. Bu şekilde yok olup gitmeyi kabul etmeyecektim. Mağdem her şey emekle olurdu, verdiğim emeğin karşılığı neredeydi?

Hayatta her şey emek verdiğimiz müddetçe bizim olsundu. Ama olsundu.

Müdafaa ediyordum bu düzeni, sen bu kadar benimken, kalbimin tam ortasındayken nedeni bana anlatılmalıydı.

Her zorluğun içinde inci gibi bir hazine barındırdığını, her düşüşün altından daha güçlü kalkılacağını ve hangi koşulda olursak olalım bu saflığı kaybetmememiz gerektiğini hatırla.

Kandırıldım mı çok..

Kaybettim mi çok..

Acı mı, çok.

Şuan seneler öncesine dönebilseydim sadece bir şey söylerdim kendime, onun yanından ayrılma..

Neden Beni Sevmelisin?

Kahrettim kelimeleri.

Bir hasım için ağlarken, çıkmazlar büyüyor adımlarımla. Bir yol seçeceğim eskiye dair, koşullar izin verirse bana.

Kaderden kaçma, kader yaz diyor bir hafız ve bir umut düşüyor içime kendime dair.

Zemk (zevk) ile gelmedik bugünlere ama bir çığdır içimde büyüyen senin aşkın.

Takma kafana diyor bir alim, sen yarım oldukça ben tamamlanamam.

Aynı hayatı yaşayacağım diyor bir bilge. Çünkü seni anlamak hayatı anlatmaktır bana.

Hani bir psiko yaparken (trans halinde bir alanda kendimizi güçlendirmeye çalışmak) kendimizden geçer, ulaşırız ya arşa. Öyledir Tanrı'ya ağıt diyor bir han.

Anlamıyorlar sanıyorlar, halbuki ben bu durumları derinden yaşarken, bir kez de onun adına yaşıyorum.

Çünkü o benim en kıymetlimdir.