Hayat bir anı, geçmiş bir şarkıda kendimizi bulduğumuz...
Eski bir düzenin içinde yeni sancısı bizimki.
Kendini anlatma sancısı içinde anlaşılmayı bekleyen o gözler.
Sen ki benim esen rüzgarım, sen ki benim ay ışığım.
İnsan kaderi olmayan kişiye kendini bu denli kaptırabilir mi?
Kum tanecikleri kum saatinin içinde olduğu zaman mı anlamlıdır sadece?
Senin sesini duymak yetmişti oysaki bana, içimde fırtınalar koparken. Her nefesini içimde hissederken soğukluğun hücrelerime işlemişti sanki. Fırtınalar, sebebi sen olan fırtınalar..
Bir çıkmazın içinde boğuluyorum. Ellerini uzatıyor insanlar görüyorum, ama dokunamıyorum. Ellerimi bırakma.
Kendini görmeden kendine inanmak çok zordur. Ancak inancı çok kuvvetli olan insanlar bunu başarabilir.
Bir karanlık gece var önümde. Uyku yerine sanrı, korku, dram var önümde. Bak aya, bak güneşe. Gözünü alan şu parıltılara bak. Saklasam tutamıyorum, bıraksam gidemiyorum. Küçücük eller tutup, koca yürekler görüyorum, senle bana tutunan..